Hollandse riviertjes en over dijkjes


"Hollandse riviertjes en over dijkjes" .

 Door Ingrid Lammerse.

 

 

 

Onze mx5-doop, een warm bad!


 

 

Zondag 14 augustus kent niet de gebruikelijke rustige lazy sundaystart. Niets uitslapen, uitgebreid ontbijten of lang douchen! Wij, John en Ingrid maken ons op voor onze kennismaking met de MX-5 Vrienden Club. Op onze oprit staat een blauwgrijze drie maanden oude gehuurde Mazda MX5 in het prille ochtendzonnetje uitnodigend te glimmen. 

 

Na het ontbijt en het bliksemrondje met onze hond, stappen wij gerustgesteld door de gunstige weersvoorspelling in; openen de kap om 'topless' naar onze 'rookie-collega's' Remko en Els te rijden, trotse eigenaren van een antracietkleurig exemplaar van eveneens het meest recente model (voor de kenners: het ND-type).

 

 

John en Ingrid en hun eerste ervaring met een MX-5
John en Ingrid en hun eerste ervaring met een MX-5

De clubvlag van de MX-5 vrienden
De clubvlag van de MX-5 vrienden

 

 

Samen rijden we naar de startlocatie van de tocht: Het bijzonder fraaie, aan het water gesitueerde Tuinhuis aan het Praamplein in Aalsmeer. De route vanaf hun woonplaats is dermate landelijk dat John en ik ervan overtuigd zijn dat Remko en Els deze route speciaal met dat doel hebben uitgestippeld. Achteraf blijkt het gewoon de snelste route te zijn in het navigatiesysteem van de Mazda! 

 

Dat navigatiesysteem brengt ons feilloos naar de startlocatie. We weten onmiddellijk dat we goed zitten omdat nabij de brug al vier bolides geparkeerd staan die een verdacht sterke gelijkenis vertonen met 'onze' open sportwagentjes èn aan diezelfde brug een heuse mx5-club-vlag is bevestigd.  Voordat we goed en wel zijn uitgestapt, parkeert Adriaan zijn zwartgekleurde 'B-tje' naast ons. Drie equipes later is het 'startveld' compleet. 

 

 

Het Tuinhuis Aalsmeer
Het Tuinhuis Aalsmeer

 

 

Dat uitstappen uit zo'n laag autootje is wel iets speciaals. Uitrollen, -wringen, --worstelen of -kronkelen zijn wellicht  meer passender termen voor de manoeuvre die je lichaam maakt voordat je weer met beide benen op de grond staat. Wie mx5 rijdt moet over enige lenigheid beschikken of tenminste wat geduld.

 

Op de parkeerplaats worden we hartelijk welkom geheten door Elbert. Chris maakt indruk door de namen van ons nieuwelingen van buiten te kennen. Na zestien handen te hebben geschud,  evenveel nieuwe namen te hebben gehoord en gezichten te hebben gezien, volgt direct het enigszins frustrerende 'al-die-namen-onthou-ik-nooit'-gevoel, gelukkig onmiddellijk gevolgd door de geruststellende gedachte dat waarschijnlijk geen van de aanwezigen  een dergelijke bovenmenselijke kwaliteit van ons verwacht, omdat iedereen het nieuw zijn in een groep herkent. 

 

Geen moment voelen wij ons echter 'verloren', wat in een groter geheel mogelijk wel was gebeurd. We worden direct opgenomen in de groep die elkaar al jaren lijkt te kennen. Het klikt! Ode aan kleinschaligheid en de persoonlijke benadering. 

 

Na de koffie, thee en appeltaart, is het tijd om op pad te gaan. De route die Elbert en Marja hebben uitgezet, heeft de veelbelovende titel 'Tocht langs Hollandse riviertjes en dijkjes'. Omdat we, door spookverhalen over bolletjes en pijltjes, toch wat onzeker zijn, vinden  we in Adriaan een bestuurder die er geen bezwaar tegen heeft in zijn binnenspiegel continu  geconfronteerd te worden met twee hem achtervolgende MX5-en.

 

 

Verzamelen bij het vertrekpunt
Verzamelen bij het vertrekpunt

 

 De routebeschrijving van Elbert en Marja blijkt ons echter zo goed te liggen, dat we nog voordat we de lunchlocatie bereiken van plek wisselen.  Nu ziet John twee MX-5-jes in zijn spiegel en ben ik verantwoordelijk voor de navigatie. 

De route voert ons over steeds smallere en vervaarlijk slingerende dijkjes. Over de gehele route ligt de gemiddelde wegbreedte vermoedelijk een eind onder de vier meter! Op enkele wegen zijn er speciale passeerhavens aangelegd zodat het tegemoetkomende verkeer kan passeren. 

 

 

 

 We zijn zeker niet de enige op de route! Fietsen in alle soorten en maten zien we voorbij komen. Racefietsen, mountainbikes, elektrische fietsen, bakfietsen, driewielers, scootmobielen, 'n handfiets, brom-, snor- en motorfietsen. De enige fietsen in Noordholland die zich niet op 'onze'  route wagen: waterfietsen. Uiteraard zijn ook andere cabrioletbezitters op het idee gekomen om langs de wateren te toeren. Als de weg smal is, maak je razendsnel nieuwe 'vrienden', toch Jan?

 

 

Fietsen in alle soorten en maten.
Fietsen in alle soorten en maten.

 

De route maakt zijn titel meer dan waar! Dat dit deel van ons land in de categorie water- en bloemrijk valt, herinnerde ik me nog wel van de aardrijkskundelessen op de lagere school. De verscheidenheid aan  rivieren/riviertjes, plassen, meren, sluizen en bruggen doet mij beseffen dat mijn klasgenoten en ik destijds enorme mazzel hebben gehad dat we bij topografie alleen de belangrijkste wateren in ons hoofd hoefden te stampen 

De Noordhollandse 'binnenlanden' zijn voor ons zuiderlingen totaal onbekend terrein. De keren dat wij ons in deze contreien hebben begeven, zijn op de vingers van één hand te tellen. Onze ervaring beperkt zich tot de roemruchte N9 naar Den Helder voor de boot naar Texel en enkele ritjes naar Karsten Tenten in Zwaag, tot voor kort onze kampeermiddelenhofleverancier.

 

Lekker genieten
Lekker genieten

Met, eerlijk is eerlijk, een kleine hapering aan het einde komen we als laatsten aan op de lunchlocatie: restaurant de Rozenboom in het pittoreske Leimuiden aan de Drecht. Wie kent het niet? Nou, eh...wij dus! De legendarische frase 'Ik kom op plaatsen waar ik nooit ben geweest' uit de Nederlandstalige tophit 'Kadeng, kadeng!' van provinciegenoot Guus Meeuwis is 100% op ons van toepassing. Wederom een prachtige locatie met een terras aan het water. De boten varen zo dicht langs, dat een schipper vraagt of de soep goed smaakt! 

 

 

 

 

 

De lunch in klein gezelschap, wel zo gezellig
De lunch in klein gezelschap, wel zo gezellig

 

De menukaart met tot de verbeelding sprekende gerechten als 'de postbode' en 'de schooljuf', de smaak van de geserveerde gerechten èn de schappelijke rekening bij vertrek verrassen ons op aangenaam wijze. De Rozeboom in Leimuiden, een tweede eetadresje om te onthouden. Tijdens de lunch krijg ik het verzoek een verslag te schrijven over deze dag, vandaar dat u dit nu leest!   

 

" Smaakt de soep goed"
" Smaakt de soep goed"

 

Op de parkeerplaats vlak voor vertrek  verwondert Paul zich over de saaiheid van de kleurstelling van de meeste mx5-en. Passend bij de haarkleur van de bestuurder is in de meeste gevallen van toepassing... Voork(l)euren blijven iets persoonlijks. 

  

Ook een grijze
Ook een grijze

 

De Silver Blues van de gefacelifte MXB van Jan en Marjolein vind ik bijvoorbeeld prachtig, terwijl John weg is van het (knal-)blauw van het anniversary-model. Dat wordt nog lastig als we straks voor een eigen MX-5 gaan kijken. Want dat het voor ons niet bij dit ene ritje in een huurauto zal blijven, lijkt deze morgen onvermijdelijk geworden.  

 

 

 

Riviertjes en volop dijkjes
Riviertjes en volop dijkjes

 

Na de lunch vervolgt de tocht zich op nog meer smalle wegen. We spotten een 'bewoond' ooievaarsnest. Net na buitenplaats de Blauwe Meij raken we het spoor bijster. Hoe goed we ook zoeken, de brug waarover we moeten, blijkt onvindbaar. Daarom vervolgen we onze weg langs de verkeerde oever. We wachten bij een picknicktafelen totdat we de ervaren rijders aan de overzijde op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. Kennelijk is het reuze gezellig op de buitenplaats, want geen enkele equipe passeert.

  

 

 

M.b.v. de Mazda-navigator begeven we ons via de eerstvermelde straatnaam na de onvindbare brug weer op de route, maar dat mag niet baten. Waarschijnlijk zijn we de straat vanaf de verkeerde kant ingereden, waardoor we ook van de rest van de route geen chocolade meer kunnen maken.  

Omdat we het gedwaal beu zijn, de klok half vijf reeds gepasseerd is èn we al die slingerende paadjes stiekem ook wel gezien hebben, toetsen we de eindbestemming etablissement 'In de zotte wilg' in en rijden in no-time naar het terras waar Marja en Elbert ons als eerste 'finishers' verwelkomen. Binnen een uur arriveren de overige deelnemende clubleden en worden de borrelhapjes geserveerd. 

 

 

 

Lunch aan het water
Lunch aan het water

Zestien deelnemers schuiven aan voor het diner. Na het diner en onze goedkeuring door de ballotagecommissie, pleit Chris zich de blaren op de tong om John het idee uit het hoofd te praten om met een mx5 onze kleine T@b-caravan te gaan trekken. Dat is overigens wel gelukt. Een trekhaak is niet langer een selectiecriterium tijdens onze zoektocht naar een MX-5 (B of NBFL).

 

 

Wachten op wat komen gaat
Wachten op wat komen gaat

De groep krijgt van de uitbater een welgemeend compliment. De opgesplitst betaalde rekening is keurig zonder gedoe tot op het laatste pilsje voldaan. En dat is precies het gevoel waarmee we de dag mee afsluiten.

 

Een voldaan gevoel. Graag tot een volgende keer!